ΜΙΚΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

ΜΙΚΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ
ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ: Η Πλάτη βρίσκεται περίπου 9 χιλιόμετρα[4] προς τα βορειοανατολικά των Φιλιατρών σε υψόμετρο 294[1][5] μέτρα και απέχει 10 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. ΙΣΤΟΡΙΑ: Το χωριό που βρίσκεται κάτω από το βουνό της Μάλης έχει μακρόχρονη ιστορία. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Καναλουπού, ενώ ως Πλάτη αναφέρεται από το 1956.[6][7] Πάντως το χωριό συναντάται με την ονομασία Καναλουπού ή Κανελουπού ή Καναλωπού και σε προγενέστερες βιβλιογραφικές πηγές-αναφορές. Ο οικισμός αναφέρεται, σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Η Καναλουπού (Canalupu), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).[8] Η Καναλουπού προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Εράνης το 1835,[9] ενώ αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Εράνης της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 115 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851.[10] Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας,[11] για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας,[12] ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το χωριό της Καναλουπούς αποσπάται από τον Δήμο Εράνης και εντάσσεται στην Κοινότητα Χαλαζονίου, που είχε ως έδρα το Χαλαζόνι,[13][14] ως και το 1919,[15] που η Καναλουπού αποσπάται από την κοινότητα αυτή και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Καναλουπούς.[16] Η Καναλουπού παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1919 ως το 1956, που το χωριό μετονομάζεται σε Πλάτη και η Κοινότητα σε Κοινότητα Πλάτης,[17] και συνέχισε με το νέο όνομα ως έδρα της Κοινότητας Πλάτης από το 1956 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Φιλιατρών,[18] ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας.[19][4] Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. ΑΠΟ http://www.hellenicaworld.com/Greece/Geo/gr/PlatiMessinias.html

Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

Ο Χριστός κι ο ανήμπορος χρόνος

Ιάσων Ιερομ.
Δεν αντέχουμε με τίποτα τον χρόνο. Νομίζουμε ότι τον κοροϊδεύουμε με επιχειρήματα νεότητας. Ο σύγχρονος πλαστικός πολιτισμός ανδρώθηκε πάνω στον φόβο του χρόνου που περνά.

Οι περισσότερες γυναίκες αναζητούν τρόπους να κρύψουν την ηλικία τους κι άντρες έχουν μια μανία να μπερδεύουν την νεότητα με την ικανότητα, και αντίστροφα. Όσο περνά ο χρόνος, τόσο πιο αδύναμοι νιώθουμε και δεν μας αρέσει. Το βλέπεις ξεκάθαρα στις κοινωνίες που ζούμε, καθώς η αδυναμία λογίζεται ως αμαρτία. Όσο πιο δυνατός μένει κάποιος, τόσο πιο παραγωγικός είναι. Κάποτε, για παράδειγμα, η φροντίδα της τρίτης ηλικίας ήταν δεδομένη για τους νεότερους. Τώρα, συχνά το γηροκομείο αποτελεί μιαν αναγκαστική λύση. Οι ίδιες οι ανάγκες που μια ζωή χτίζαμε, μας θέλουν νέους, ακριβώς για να μπορούμε ν’ ανταποκριθούμε σ’ αυτές. Οι ίδιες οι ανάγκες μας υποτάσσουν στον χρόνο κι απ’ την υποταγή αυτή, θάνατος μας περιμένει: έτσι γίνηκ’ η ζωή σ’ όλες τις εκφάνσεις της. Στο παιχνίδι αυτό, είμαστε κι εμείς μετέωροι. Ο φόβος του χρόνου, δίνει ταχύτητα στα πάντα. Δεν είναι παίξε-γέλασε: πληροφορίες περνούν και χάνονται, κατεβαίνει η κεντρική σελίδα του facebook κι αμέσως πληροφορίες ιδώνονται, οι ίδιες που ξεχνιούνται. Στο τέλος και μπροστά απ’ την οθόνη, πάλι μόνος σου ξεμένεις…
Κι έρχεται ο Χριστός νικητής στην Βασιλεία Του. Ο Χριστός, που είναι “ἀεὶ ὤν ὡσαύτως ὤν”, όπως και ο Πατέρας και το Πνεύμα το Άγιο. Αυτός που δεν αλλάζει ποτέ και ίδιος πάντοτε μένει, με την Ανάσταση μ’ αρπάζει και μαζί λαμβάνει και τον χρόνο, που στο θάνατο οδηγεί και σε χρόνο της Βασιλείας Του μεταμορφώνει. Πώς θα γίνονταν διαφορετικά αφού κι εγώ είμαι μέρος του ίδιου του Χριστού; Τον ζω καθημερινά, αυτό θα πει “είμαι χριστιανός”. Είμαι ένα μ’ Αυτόν! Κατέβηκεν ο Χριστός -Θεός και Άνθρωπος- και μ’ ελευθέρωσε από εκεί που ταυτιζόμουν με την κατάρα του χρόνου. Με ανέστησε και μ’ έκανε παιδί Του κι Αυτός, αδελφός και πατέρας μου συνάμα: “Άσε τον φόβο σου” μου λέει “χρόνος πια δεν υπάρχει, αθανασία μόνο”. Κι είτε ζω κι είτε φεύγω απ’ τη ζωή, του Χριστού παιδί παραμένω… κι ο χρόνος ανήμπορος!
Τούτος ο χρόνος μου δίνεται για ν’ αναζητήσω τη σχέση αυτή. Περιμένει ο Χριστός, σαν τον πατέρα του Ασώτου. Όχι για να γίνει μέρος της ζωής μου, αλλά για να γίνει Αυτός Ζωή μου ολάκερη. Και τότε δε φοβάμαι τον χρόνο, γιατί αυτή η σχέση εκφράζεται σ’ όλες τις πτυχές της ζωής που απλώνεται ο χρόνος: στην οικογένειά μου, στο σχολείο, στη δουλειά, παντού. Ο Χριστός μου δίνει ένα κόσκινο για να κοσκινίζω την κάθε έκφανση της ζωής. Το κόσκινο δεν είναι μια ιδέα, αλλά είναι ο ίδιος. Ή δίνω Χριστό στα πάντα ή δε δίνω! Δε μπορώ να διαλέγω, για παράδειγμα, που θα ομολογήσω τον Χριστό και που όχι. Το ζήτημα αυτό, άλλωστε, λύθηκε από τους Αποστόλους, όταν συσκέφθηκαν αν θα πρέπει να γίνονται χριστιανοί αυτοί που δεν ήσαν Ιουδαίοι. Ακριβώς επειδή δεν διαλέγω, γι’ αυτό και σ’ όλο τον κόσμο, μέχρι σήμερα, κηρύσσεται το Ευαγγέλιο.
Αυτόν τον χρόνο μας θυμίζει η εορτή της Ινδίκτου, αρχή του εκκλησιαστικού έτους: μας δίνει ο Χριστός, χρόνο να σωθούμε. Ας αφήσουμε την κατάρα, να δεχθούμε ευλογία. Ας εξαγοράσουμε επιτέλους τον καιρό που αλυσοδένεται στον κόσμο της ανάγκης!

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΠΛΑΤΗ: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΖΩΓΡΑΦΙΑΣ

          Μία ακόμα ωραία αφιέρωση μου έγινε από τα μικρά κορίτσια μας. Πρόκειται για τη