ΜΙΚΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

ΜΙΚΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ
ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ: Η Πλάτη βρίσκεται περίπου 9 χιλιόμετρα[4] προς τα βορειοανατολικά των Φιλιατρών σε υψόμετρο 294[1][5] μέτρα και απέχει 10 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. ΙΣΤΟΡΙΑ: Το χωριό που βρίσκεται κάτω από το βουνό της Μάλης έχει μακρόχρονη ιστορία. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Καναλουπού, ενώ ως Πλάτη αναφέρεται από το 1956.[6][7] Πάντως το χωριό συναντάται με την ονομασία Καναλουπού ή Κανελουπού ή Καναλωπού και σε προγενέστερες βιβλιογραφικές πηγές-αναφορές. Ο οικισμός αναφέρεται, σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Η Καναλουπού (Canalupu), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).[8] Η Καναλουπού προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Εράνης το 1835,[9] ενώ αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Εράνης της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 115 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851.[10] Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας,[11] για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας,[12] ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το χωριό της Καναλουπούς αποσπάται από τον Δήμο Εράνης και εντάσσεται στην Κοινότητα Χαλαζονίου, που είχε ως έδρα το Χαλαζόνι,[13][14] ως και το 1919,[15] που η Καναλουπού αποσπάται από την κοινότητα αυτή και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Καναλουπούς.[16] Η Καναλουπού παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1919 ως το 1956, που το χωριό μετονομάζεται σε Πλάτη και η Κοινότητα σε Κοινότητα Πλάτης,[17] και συνέχισε με το νέο όνομα ως έδρα της Κοινότητας Πλάτης από το 1956 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Φιλιατρών,[18] ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας.[19][4] Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. ΑΠΟ http://www.hellenicaworld.com/Greece/Geo/gr/PlatiMessinias.html

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Ο Γ. Σμαραγδής μιλάει για την ταινία που θα γυρίσει στην Πυλία

Η τέχνη δεν μπορεί να κάνει επανάσταση, αλλά μπορεί να βοηθήσει την ψυχή να επαναστατήσει" είναι το πιστεύω του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή που ξεκινάει στο τέλος Οκτωβρίου τα γυρίσματα της ταινίας του "Ο θεός αγαπάει το χαβιάρι" βασισμένη στη ζωή του εθνικού ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη.
Τον συναντήσαμε στο Costa Navarino όπου φιλοξενείται ετοιμάζοντας τις λεπτομέρειες των γυρισμάτων και μας μίλησε μεταξύ άλλων για τον Αχιλλέα Κωνσταντακόπουλο, τον "ευλογημένο" όπως τον χαρακτήρισε άνθρωπο της Μεσσηνίας, που είναι εκείνος που τον έπεισε να κάνει την ταινία στην περιοχή της Πυλίας, αλλά και για τον "άγνωστο" Λάκη Λαζόπουλο.
Μας μίλησε επίσης για τις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα και για την πεποίθησή του ότι "στις δύσκολες στιγμές πρέπει να γίνονται τα μεγάλα πράγματα στην τέχνη".

- Τι σας κέντρισε το ενδιαφέρον να μεταφέρετε στην μεγάλη οθόνη τη ζωή του Βαρβάκη;
"Ανήκω στην κατηγορία των σκηνοθετών που πιστεύουν πως ότι πράττουμε δεν το ορίζουμε εμείς οι ίδιοι. Στην πραγματικότητα, κατ’ εμέ οι σκηνοθέτες είναι ενδιάμεσοι μιας κεντρικής πηγής την οποία δεν γνωρίζουμε αλλά μας χαρίζει αυτή η πηγή κάθε φορά ένα δώρο: το θέμα των ταινιών μας. Ανάλογα με την στιγμή που βρισκόμαστε και στο σημείο που μπορούμε να κατανοήσουμε αυτή τη δωρεά ο καθένας μας, χαϊδεύει, περιποιείται και εν τέλει φορμάρει αυτό το δώρο. Ετσι κι αυτό, όπως και τα προηγούμενα πράγματα που μου χαρίστηκαν κι άλλες φορές βρήκαν το δρόμο τους για να περάσουν σωστά προς τα κάτω κι άλλες φορές δεν βρήκαν το δρόμο τους, κι αυτό ήταν δικό μου θέμα, ήταν η κακή μου στιγμή".


- Πώς ήρθατε σε επαφή με τον ήρωά σας;
"Λίγο πριν αρχίσω το Γκρέκο κι αισθανόμουν ότι υπήρχε κίνδυνος να μην γίνει η ταινία, ήρθε ένας οικονομικός σύμβουλος που έχει τελειώσει το Βαρβάκειο -άγνωστος σε μένα- και μου άφησε την ιστορία του Βαρβάκη για να την κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ. Αλλά επειδή δεν γνώριζα ακριβώς τι ήταν ο Βαρβάκης -όπως και οι περισσότεροι έλληνες δεν ξέρουν- του είπα να το αφήσει γιατί είχα να κάνω μια ταινία και δεν προλάβαινα. Το έβαλα λοιπόν σε μιαν άκρη και σε μια πολύ δύσκολη στιγμή πριν από τον Γκρέκο, το ανέσυρα και είπα πως αν δεν γίνει ο Γκρέκο θα κάνω ταινία τον Βαρβάκη".

- Η Πυλία πώς προέκυψε για τα γυρίσματα;
"Η περιοχή εδώ έχει έναν άνθρωπο ευλογημένο, τον Αχιλλέα Κωνσταντακόπουλο. Στην πραγματικότητα είμαι εδώ γιατί αυτός με "έσπρωξε" να είμαι εδώ... Αυτό είναι όλο".

- Προφανώς σας κάνει και το τοπίο.
"Εννοείται. Η αρχική επιλογή ήταν να το κάνω τα κεντρικά γυρίσματα της ταινίας στη Χίο και στα Ψαρά και είχα επιλέξει μάλιστα και το χώρο. Μια μέρα με πήρε ο Αχιλλέας με το ελικόπτερο- επιμένοντας ότι δεν ξέρω την περιοχή και γι’ αυτό επέλεξα να κάνω τα γυρίσματα στη Χίο-και όταν είδα το τοπίο από ψηλά, ήξερα πριν κατέβουμε καν, ότι εδώ θα κάνω τα γυρίσματα... Δεν θέλω να σας πω τι έπαθαν οι Χιώτες".

- Εχετε ωστόσο "δεσμούς" με τη Μεσσηνία γιατί η ταινία σας "Το κελί μηδέν" αναφέρεται στην ιστορία του Καλαματιανού αεροπόρου Τάσου Μήνη.
"Βέβαια, είδατε λοιπόν κάτι παράξενους κύκλους που κάνει η ζωή;".

- "Το κελί μηδέν" δεν είχε ως ταινία τη διάσταση που της έπρεπε;
"Είχε ακριβώς ότι της έπρεπε. Δεν έπρεπε να έχει μεγαλύτερη διάσταση γιατί ήταν ανώριμο έργο. Εγώ φταίω, ήταν απ’ αυτές τις κακές στιγμές που είπα πριν".

- Η δαπάνη για μια ταινία σαν αυτή με τη ζωή του Βαρβάκη, δεν είναι απαγορευτική ή τουλάχιστον μεγάλη για τις σημερινές κιόλας συνθήκες;

"Αν κοιτάζει κανείς τη στιγμή που βρίσκεται μια χώρα και πάει μ’ αυτό. Αν ακολουθήσει δηλαδή η τέχνη τον κυματισμό μιας κοινωνίας και της οικονομίας, τότε δεν θα γίνει ποτέ τίποτα. Εχει άλλο ρόλο η τέχνη και ίσα ίσα που στις δύσκολες στιγμές μιας χώρας πρέπει να γίνονται τα μεγάλα πράγματα και όχι τα μικρά. Ξέρετε η τέχνη είναι αυτή που μπορεί να ανορθώσει τον άνθρωπο, που μιλώντας στην ψυχή μπορεί να τον ανορθώσει. Κι αυτή τη στιγμή το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ηθικό. Τα προβλήματα που προέκυψαν είναι γιατί οι Ελληνες τα τελευταία χρόνια δεν είχαν το ήθος που έπρεπε και αυτή τη στιγμή το ηθικό τους είναι πεσμένο. Αρα, τι είναι αυτό που μπορεί να αλλάξει τα πράγματα; Είναι να αλλάξει το ηθικό. Ο Βαρβάκης είναι ένας μεγάλος έλληνας, ένας μεγάλος πυλώνας του ελληνικού αισθήματος που δεν τον ξέρουμε. Μπαίνει σε κίνηση γιατί θα μπορέσει -θέλω να πιστεύω- να βοηθήσει τους ανθρώπους να πάρουν δύναμη μέσα τους και να αντέξουν τον πόνο των καιρών. Αυτός είναι άλλωστε ο ρόλος της τέχνης, είναι παρηγορητικός και ανορθωτικός".

- Είναι συνειδητή επιλογή άρα, να μην ανθεί η τέχνη;

"Επιλέγεται στους καιρούς μας το άσχημο. Που όμως δεν καλυτερεύει την ψυχή, φτιάχνει μόδες πρόσκαιρες κι εγώ δεν είμαι μ’ αυτές. Κοιτάζω να δω τι είναι αυτό που αληθινά μπορεί να βοηθήσει τις πολλές ψυχές. Και όχι να κάνω ταινία κλειστού κοινού ή κινηματογραφόφιλων τάσεων. Είναι μεγάλη λαϊκή τέχνη ο κινηματογράφος, όπως ήταν κάποτε το θέατρο".

- Η κεντρική εξουσία δεν στηρίζει την τέχνη απο άγνοια ή από βαθιά γνώση για το τι προσφέρει η τέχνη;

"Από βαθύτατη γνώση το κάνουν. Αλίμονο αν δεν ξέρουν αυτοί ποιοι είναι οι εχθροί τους. Γιατί η τέχνη μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα όσων αυτοί οργανώνουν. Η τέχνη δεν μπορεί να κάνει επανάσταση αλλά μπορεί να βοηθήσει την ψυχή να επαναστατήσει".

- Ο κινηματογράφος στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, πως είναι;
"Υπάρχουν αυτή τη στιγμή πάρα πολλοί καλοί σκηνοθέτες που κάνουν εξαιρετικά πράγματα -και γι’ αυτό διακρίνονται και στο εξωτερικό- που δεν έχουν σχέση με το ελληνικό αίσθημα και νομίζω ότι το ταλέντο τους, αφού έχουν κατακτήσει με κάποιο τρόπο τη διεθνή κινηματογραφία, θα μπουν στην ελληνική θεματολογία. Τότε το έργο τους μπορεί αληθινά να είναι ανθηρό και χρήσιμο. Τώρα κάνουν πολύ ωραία πράγματα για να πατήσουν στέρεα, το χρειάζονται ως οντότητες. Θα φύγουν απ’ αυτό γρήγορα και θα αρχίσουν να κάνουν τα μεγάλα θέματα που είναι δύσκολα για τους άλλους".

- Είστε από εκείνους που γράφετε τα σενάριά σας. Πιστεύετε ότι πάσχει σεναριακά το ελληνικό σινεμά;
"Ναι. Το πρόβλημα του ελληνικού σεναρίου είναι το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας που είναι ο εγωισμός. Νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα, ε δεν τα ξέρουμε. Στον Γκρέκο ήμασταν τρεις σεναριογράφοι, σε τούτη την ταινία είμαστε τέσσερις και τους τελικούς διαλόγους τους διόρθωσε ένας Αγγλος. Το σενάριο αυτό λοιπόν, σας πληροφορώ ότι είναι ξαναγραμμένο 31 φορές!".

- Ποιες είναι οι διαφορές του Γιάννη Σμαραγδή σκηνοθετικά, από "Το κελί", "Το τραγούδι της επιστροφής" ή και από τον "Καβάφη" μέχρι σήμερα;
"Ξέρετε...δεν το έχω σκεφτεί! Μπορώ να σας πω ότι μέχρι και "Το τραγούδι της επιστροφής" ήμουν ένας σκηνοθέτης με μεγάλο εγωισμό που προσπαθούσε να σταθεί. Ανώριμα πρέπει να ήταν τα έργα αυτά, δεν ξέρω. Και φοβάμαι ότι αυτά τα έργα είχαν παρασυρθεί και είχαν μπει μέσα στις τότε τάσεις. Νομίζω ότι με τον "Καβάφη" ή καλύτερα με την "Καλή ζωή του κυρ Αλέξανδρου" που είχα κάνει για την τηλεόραση με την ιστορία του Παπαδιαμάντη, άρχισα να καταλαβαίνω ότι η βάση της τέχνης είναι η καλοσύνη, είναι να θέλεις να κάνεις προσφορά, να μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτό το μέσον, αυτό το δώρο και να το κατεβάσεις κάτω με το βασικό μοχλό της τέχνης που είναι η συγκίνηση".

- Ο συγγραφέας Γιάννης Σμαραγδής εξακολουθεί να δημιουργεί - λογοτεχνικά;
"Οχι, πάει αυτός...όλα μπαίνουν πια στα σενάρια. Δεν γράφω τίποτα πια και το μόνο που κάνω τα τελευταία είκοσι χρόνια είναι να ξανακοιτώ τη ζωή με τα μάτια του γιού μου. Από τη στιγμή που μπήκε στη ζωή μου ο γιός μου μελετώ τα πάντα μέσα απ’ αυτόν. Είναι ένα πάρα πολύ μεγάλο βιβλίο αυτό και για το μόνο που έχω μετανιώσει είναι ότι του έλεγα για πολλά χρόνια παραμύθια που δεν τα έγραφα".

- Τα καταφέρνετε καλύτερα όταν κοιτάτε τη ζωή ως πιτσιρικάς;
"Εννοείται πως τα καταφέρνω καλύτερα ως παιδί και όχι ως ενήλικας".

- Στην ταινία "Ο θεός αγαπάει το χαβιάρι" θα δούμε σπουδαίους ξένους ηθοποιούς;
"Επισήμως δεν γνωρίζουμε ποιοί είναι οι πρωταγωνιστές, αν δεν ανακοινωθεί επίσημα από τη Sony από το Λος Αντζελες που θα το ανακοινώσει σε λίγες μέρες. Για τον μόνο που μπορώ να σας πω με σιγουριά είναι ότι θα παίξει ο Λαζόπουλος μια σκηνή, αλλά πολύ σημαντική. Και θέλω να πω για το Λάκη ότι δεν ρωτάει ποτέ αν θα είναι μικρός ή μεγάλος ρόλος αυτός που θα παίξει και είναι πάντα δίπλα μου. Θέλω να σας πω και κάτι άλλο για τον Λαζόπουλο που δεν το ξέρει ο πολύς κόσμος: Είναι ένας άνθρωπος που βοηθάει πολύ κόσμο και δεν το λέει ποτέ".

- Η διεθνής επαφή με το χώρο του κινηματογράφου, είναι δύσκολη υπόθεση;

"Είναι πάρα πολύ απλά. Αμα αυτό που θα τους στείλεις τους αρέσει, τότε όλα είναι απλά. Οι πιο μεγάλες δυσκολίες είναι με τους Ελληνες που πάντα γκρινιάζουν... εκτός από το Λαζόπουλο".

ΑΠΟ http://www.eleftheriaonline.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΠΛΑΤΗ: ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΖΩΓΡΑΦΙΑΣ

          Μία ακόμα ωραία αφιέρωση μου έγινε από τα μικρά κορίτσια μας. Πρόκειται για τη