ΜΙΚΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

ΜΙΚΡΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ
ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ: Η Πλάτη βρίσκεται περίπου 9 χιλιόμετρα[4] προς τα βορειοανατολικά των Φιλιατρών σε υψόμετρο 294[1][5] μέτρα και απέχει 10 περίπου χιλιόμετρα από τις ακτές του Ιονίου Πελάγους. ΙΣΤΟΡΙΑ: Το χωριό που βρίσκεται κάτω από το βουνό της Μάλης έχει μακρόχρονη ιστορία. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Καναλουπού, ενώ ως Πλάτη αναφέρεται από το 1956.[6][7] Πάντως το χωριό συναντάται με την ονομασία Καναλουπού ή Κανελουπού ή Καναλωπού και σε προγενέστερες βιβλιογραφικές πηγές-αναφορές. Ο οικισμός αναφέρεται, σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας (1683/84-1715), κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο. Η Καναλουπού (Canalupu), ανήκε, το 1689, στην επαρχία της Αρκαδίας (ή Αρκαδιάς, δηλαδή την περιοχή της σημερινής Κυπαρισσίας), η οποία ήταν μια από τις 4 επαρχίες, στις οποίες χωριζόταν τότε το διαμέρισμα της Μεθώνης (επαρχία Φαναριού, επαρχία Αρκαδιάς, επαρχία Ναβαρίνου και επαρχία Μεθώνης).[8] Η Καναλουπού προσαρτήθηκε στον παλαιό Δήμο Εράνης το 1835,[9] ενώ αναφέρεται, το 1853 στον β΄ τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή ως χωριό του Δήμου Εράνης της Επαρχίας Τριφυλίας με πληθυσμό 115 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851.[10] Το 1899 μεταφέρεται από το Νομό Μεσσηνίας και υπάγεται στον Νομό Τριφυλίας,[11] για μια περίπου δεκαετία, ως το 1909, που επανέρχεται ξανά στον Νομό Μεσσηνίας,[12] ως οικισμός της Επαρχίας Τριφυλίας. Το 1912 το χωριό της Καναλουπούς αποσπάται από τον Δήμο Εράνης και εντάσσεται στην Κοινότητα Χαλαζονίου, που είχε ως έδρα το Χαλαζόνι,[13][14] ως και το 1919,[15] που η Καναλουπού αποσπάται από την κοινότητα αυτή και ορίζεται έδρα της Κοινότητας Καναλουπούς.[16] Η Καναλουπού παρέμεινε έδρα της ομώνυμης κοινότητας, από το 1919 ως το 1956, που το χωριό μετονομάζεται σε Πλάτη και η Κοινότητα σε Κοινότητα Πλάτης,[17] και συνέχισε με το νέο όνομα ως έδρα της Κοινότητας Πλάτης από το 1956 ως το 1997, όταν τότε, στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», υπήχθη στον κατηργημένο Δήμο Φιλιατρών,[18] ως το 2010. Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Τριφυλίας.[19][4] Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με την συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αετού, Αυλώνος, Γαργαλιάνων, Κυπαρισσίας, Φιλιατρών και την κοινότητα Τριπύλας. ΑΠΟ http://www.hellenicaworld.com/Greece/Geo/gr/PlatiMessinias.html

Κυριακή 27 Ιουνίου 2021

ΑΜΠΕΛΟΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ


Η αμπελοκαλλιέργεια κατείχε σημαντική θέση στην οικονομία της Πελοποννήσου, και ιδιαίτερα της Μεσσηνίας, ήδη από την προϊστορική εποχή. Οι πρώτες αναφορές για τον οίνο και το αμπέλι εντοπίζονται στον Όμηρο και στις μυκηναϊκές πινακίδες της Γραμμικής Γραφής Β΄ του Ανακτόρου του Νέστορος.
Στο πλαίσιο της παραδοσιακής αμπελοκαλλιέργειας, πραγματοποιούνται οι εργασίες πριν το φύτεμα, οι οποίες περιλαμβάνουν την προετοιμασία του χωραφιού ώστε το χωράφι να είναι ομοιόμορφο και καθαρό από κάθε ζιζάνιο, καθώς και ο πολλαπλασιασμός μέσω της διαλογής και συγκέντρωσης των βεργών, οι οποίες διαλέγονται από γερά και παραγωγικά κλήματα, δένονται σε μικρά δεμάτια (χεργιές) και σκεπάζονται με χώμα.
Στα τέλη Μαρτίου έως τα μέσα Απριλίου βγαίνουν από το χώμα και μεταφυτεύονται. Στη συνέχεια σημαδεύουν με πασσάλους το σημείο για κάθε βέργα και ανοίγουν λάκκους, βάθους περίπου μισού μέτρου με απόσταση 0,80 -1,00μ. Η διαδικασία του πολλαπλασιασμού γίνεται, επίσης, με καταβολάδες, δηλαδή την παράχωση μίας γερής βέργας από το διπλανό κλίμα, και με εμβολιασμό ή κέντρωμα όταν το κλήμα δεν αποδίδει καρπούς. 

Το αμπέλι απαιτεί φροντίδα και αγάπη όλο το χρόνο με πολλές και κοπιαστικές εργασίες. Μια από τις πρώτες εργασίες του Φθινοπώρου είναι το ξελάκκωμα. Αρχίζει λίγο μετά τον τρύγο των αμπελιών (τέλη Σεπτεμβρίου με μέσα Οκτωβρίου) με τη χρήση αξίνας. Σκοπός της εργασίας είναι σκάβοντας βαθιά γύρω από τα κλήματα, να κοπούν οι μικρές ρίζες, έτσι ώστε να δυναμώσουν οι υπόλοιπες και παράλληλα τα νερά της βροχής και οι κοπριές να συγκεντρώνονται στους λάκκους. Μια άλλη εργασία είναι ο κάθαρος, δηλαδή το καθάρισμα των κλημάτων από ξερά κλαδιά και αδύναμες βέργες. Από το Γενάρη ξεκινά το κλάδεμα στις πεδινές περιοχές, ενώ στις πιο ορεινές, το κλάδεμα γίνεται στις αρχές Φεβρουαρίου. Ο αμπελουργός πρέπει να ξέρει ποια μάτια καρπίζουν και ποιες βέργες κάνουν για καταβολάδες, ώστε να μη κοπούν. Το σκάψιμο γίνεται αμέσως μετά το κλάδεμα και πριν ανοίξουν τα μάτια, από τα μέσα Φεβρουαρίου. Κατά το Μάρτη αρχίζει το ράντισμα με θειάφι και γαλαζόπετρα για να προληφθούν οι ασθένειες. Την Άνοιξη γίνεται ο σκάλος ή σκάλισμα και το ξερίζωμα των χόρτων που πνίγουν τα κλήματα και μετά το χαράκι, δηλαδή το χάραγμα του κορμού του κλήματος για να βγει δάκρυ, ώστε να διατηρηθεί το σταφύλι και να γίνουν οι ρόγες χοντρές. Πριν τον τρύγο πραγματοποιούνται ορισμένες προπαρασκευαστικές εργασίες, όπως η επισκευή των ληνών / πατητηριών, το μπάλωμα των ασκών και ο έλεγχος των βαρελιών, των χωνιών και της τσιφιλιάς.
Ανάλογα με την περιοχή, ο τρύγος του αμπελιού ξεκινά από τον Αύγουστο έως τον Οκτώβριο, ενώ ο Σεπτέμβριος μήνας αποκαλείται ‘Τρυγητής’. Ο τρύγος ξεκινά νωρίς το πρωί στο αμπέλι. Τα σταφύλια κόβονται με φαλτσιέτα ή σουγιά, τοποθετούνται μέσα σε κοφίνια και μεταφορτώνονται σε πούργια στα γαϊδούρια για να πάνε στα πατητήρια. Ο τρόπος έκθλιψης των σταφυλιών (ζούψιμο, άρμεγμα, μουστομπάτι) διαφέρει ανάλογα με την περιοχή και το είδος του κρασιού. Οι ληνοί / πατητήρια είναι είτε κινητοί ξύλινοι είτε κτιστοί και το πάτημα των σταφυλιών για την παραγωγή του μούστου γίνεται με γυμνά πόδια ή με ειδικό εξοπλισμό. Ο μούστος μεταφέρεται σε βαρέλια, τα οποία παραμένουν ανοιχτά για σαράντα ημέρες, μέχρι να γίνει η ζύμωση. Μετά σφραγίζονται με ρετσίνι ή γύψο. Η πρώτη δοκιμή του νέου κρασιού γίνεται των Φώτων (6 Ιανουαρίου).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  • Αλεκάκης Α. Σ., 2001, Φύση και πολιτισμός. Το κρασί και η παραγωγή του, Αθήνα: εκδόσεις Σιδέρη, σελ. 21 - 35
  • Αλέτρας Δ. Ν., 1969, Ο οίνος από της αρχαιότητος μέχρι σήμερον. Ιστορικά και στατιστικά στοιχεία, Αθήναι, σελ. 67 - 77
  • Ήμελλος Σ. Δ. –Πολυμέρου-Καμηλάκη Α., 1983, Παραδοσιακός υλικός βίος του ελληνικού λαού (ερωτηματολόγιο), αρ. 17, Αθήνα: Δημοσιεύματα Κέντρου Ερεύνης Ελληνικής Λαογραφίας, σελ. 130 - 136
  • Κουτσούρας Κ. Σ., 2005α, ‘Η παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια στο χωρίο μας’, περιοδικό ‘Το χωριό μας. Κωνσταντίνοι Μεσσηνίας’, τεύχ. 35, Ιούν. 2005, σελ. 2-22
  • Κουτσούρας Κ. Σ., 2005β, ‘Η παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια στο χωρίο μας’, περιοδικό ‘Το χωριό μας. Κωνσταντίνοι Μεσσηνίας’, τεύχ. 36, Δεκ. 2005, σελ. 2-21
  • Κουτσούρας Κ. Σ., 2006α, ‘Η παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια στο χωρίο μας’, περιοδικό ‘Το χωριό μας. Κωνσταντίνοι Μεσσηνίας’, τεύχ. 37, Ιαν.-Μαρ. 2006, σελ. 2-8
  • Κουτσούρας Κ. Σ., 2006β, ‘Η παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια στο χωρίο μας’, περιοδικό ‘Το χωριό μας. Κωνσταντίνοι Μεσσηνίας’, τεύχ. 38, Ιαν.-Μαρ. 2006, σελ. 2-7
  • Κουτσούρας Κ. Σ., 2006γ, ‘Η παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια στο χωρίο μας’, περιοδικό ‘Το χωριό μας. Κωνσταντίνοι Μεσσηνίας’, τεύχ. 39, Ιουλ.- Σεπτ. 2006, σελ. 4-7
  • Κουτσούρας Κ. Σ., 2006δ, ‘Η παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια στο χωρίο μας’, περιοδικό ‘Το χωριό μας. Κωνσταντίνοι Μεσσηνίας’, τεύχ. 40, Οκτ. – Δεκ. 2006, σελ. 9-12
  • Κουτσούρας Κ. Σ., 2007α, ‘Η παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια στο χωρίο μας’, περιοδικό ‘Το χωριό μας. Κωνσταντίνοι Μεσσηνίας’, τεύχ. 41, Ιαν.-Μαρ. 2007, σελ. 8-12
  • Κουτσούρας Κ. Σ., 2007β, ‘Η παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια στο χωρίο μας’, περιοδικό ‘Το χωριό μας. Κωνσταντίνοι Μεσσηνίας’, τεύχ. 42, Απρ. –Ιούν. 2007, σελ. 7-9
  • Κουτσούρας Κ. Σ., 2007γ, ‘Η παραδοσιακή αμπελοκαλλιέργεια στο χωρίο μας’, περιοδικό ‘Το χωριό μας. Κωνσταντίνοι Μεσσηνίας’, τεύχ. 43, Ιούλ. –Σεπτ. 2007, σελ. 6-11
  • Λαμπροπούλου Β., 2003, ‘Κρασί και αμπέλια στο βασίλειο της Πύλου και το ανάκτορο του Νέστορος’, στο Λαογραφία, τ. ΛΘ΄ (1998-2003), Αθήνα, σελ. 331-336
  • Παπαδόπουλος Σ. Α., 1997, Κούβελα. Ορεινό χωριό της επαρχίας Τριφυλίας Ν. Μεσσηνίας, τ. Β΄, Αθήνα.
  • Πίκουλας Γ. Α.,1995, ‘Η άμπελος και ο οίνος στην Πελοπόννησο’ στο Πελοποννησιακά, τόμος ΚΑ΄, Αθήναι, σελ. 269-288
  • Σακελλαρόπουλος Θ., 2007, ‘Οικονομία και κοινωνία στη Μεσσηνία κατά τον 19ο και 20ό αιώνα’, στο: Τράιου Ε. (επιμ.), Μεσσηνία, τόπος, χρόνος, άνθρωποι, Εκδόσεις Μίλητος, Αθήνα, τόμ. Α΄, σελ. 299-313
  • ΥΠ.ΠΟ, 2004. Μανιάτικοι οικισμοί, Αθήνα: ΥΠ.ΠΟ - Δίκτυο μουσείων Μάνης 1.
  • ΥΠ.ΠΟ, 2005, Μάνη Ένα εικονικό ταξίδι, Δίκτυο μουσείων Μάνης, Αθήνα: ΥΠ.ΠΟ, DVDROM.
  • Ψαρράκη-Μπελεσιώτη Ν., 1978, Παραδοσιακές καλλιέργειες, Αιμιλία Γερουλάνου (επιμ.), Αθήνα: εκδόσεις Μουσείο Μπενάκη, σελ. 72 - 93

ΑΠΟ https://www.messiniandiet.gr/

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Έκτακτη ενίσχυση 250 ευρώ: Έτσι θα δοθεί σε χαμηλοσυνταξιούχους και ΑμεΑ

08:58 , Τετάρτη 01 Δεκεμβρίου 2021 Έκτακτη οικονομική ενίσχυση ύψους 250 ευρώ  θα πρέπει να καταβληθεί έως τις 31 Δεκεμβρίου 2021 σε χαμη...